logo-ru

  СЕВЕРНЫЙ УНИВЕРСИТЕТ

Noy 

 

Համալսարանի լրատվության և հասարակայնության հետ կապերի ուսումնապրակտիկ կենտրոնը՝ լրագրության ֆակուլտետի առաջին կուրսի ուսանողների ներգրավմամբ, ներկայացնում է «Հիշենք բոլորին անուն առ անուն» խորագրով ակնարկների շարքը։

 Հետայսու մեր կենտրոնի համար, ի թիվս այլ թեմաների, առանցքային ենք դարձնելու հայրենիքի համար անմահացած նորօրյա հերոսների սխրանքների մասին պատմելը, նրանց կարճ, բայց և լուսավոր կյանքի մանրամասները բոլորի սեփականությունը դարձնելը։ Մեր հերոսներն այսուհետ կշարունակեն ապրել իրենց մասին հյուսված գեղեցիկ պատմություններում՝ դառնալով ոգեշնչման և ընդօրինակման աղբյուր։

   Ներկայացնում ենք այս խորագրով առաջին հրապարակումը Մատաղիսում զոհված մերօրյա հերոս Նոյ Լյովայի Թևոնյանի մասին (19.09.2001-09.10. 2020)։

Հեղինակը լրագրության ֆակուլտետի հեռակա ուսուցման առաջին կուրսի ուսանող Պողոս Դարբինյանն է։

«Չվախենաք, ես բոլորիդ կպաշտպանեմ․․․»

Անունն արդեն իսկ շատ բան է պատմում մեր հերոսի մասին։ Նա ընտանիքում 4-րդ երեխան էր 3 քույրերից հետո, երկար սպասված և միակ արու զավակը:  Բոլորն ասում էին, որ Նոյը Աստծո որդին է, քանի որ դեռևս փոքր տարիքից շատ էր տարբերվում մյուսներից ոչ միայն իր անունով, այլև բարությամբ, համեստությամբ, համառությամբ։ Ամեն անգամ, երբ Նոյին շոկոլադ էին տալիս, նա այդ շոկոլադը բաժանում էր 7 հավասար մասի, քանի որ ընտանիքում 7 հոգի    էին։

 «Նոյը մեր հորը համարում էր իր իդեալը, ցանկանում էր բոլոր հարցերում նրան նմանվել։ Նույնիսկ երբ դեռ փոքր էր, գրել-կարդալ չգիտեր, մորս ստիպել էր, որ իր համար մի փոքրիկ գրքույկ պատրաստի և այնտեղ գրի, որ ինքը մայոր է և կպաշտպանի բոլորին։ Այդ ժամանակ հայրս աշխատում  էր ոստիկանությունում և նոր էր ստացել մայորի կոչում։ Ամեն անգամ,  երբ տանը հյուր էինք ունենում, Նոյն  այդ գրքույկը բերում և ցույց էր տալիս՝ ասելով, որ հանկարծ չվախենան թշնամիներից, որ ինքը կպաշտպանի մեզ։ Եվ հիմա այդ գրքույկը դրված է նրա լուսանկարի կողքին,-պատմում է  Սաթենը՝ Նոյի քույրը,-եղբայրս կատարեց իր խոստումը՝ պաշտպանեց մեզ ու հերոսացավ պարտքը կատարելիս»։

Նոյը նաև աշխատասեր էր, սովոր էր ամեն բան ձեռք բերել  տքնաջան աշխատանքի շնորհիվ: Թեպետ գիտեր, որ ծնողներն ամեն ինչ կանեն իր համար, բայց ձգտում էր իրեն անհրաժեշտը ինքնուրույն կերպով վաստակել՝ չանհանգստացնելով ոչ ոքի։ «Նաև շատ համառ ու նպատակասլաց էր,-պատմում է Նոյի քույր Լիաննա,-բազում նպատակներից բացի՝ մի երազանք ևս  փայփայում էր. ցանկանում էր մոտոցիկլետ ունենալ:  Վարորդական իրավունք ունենալու համար քննություն էր հանձնել, երկու անգամ կտրվել էր,  սակայն չէր հուսալքվել: Երրորդ քննությունը հաջողությամբ հանձնեց, երբ 17 տարեկան էր, իսկ հաջորդ տարի արդեն ստացավ  վարորդական

իրավունքի վկայականը»։

Բոլորը գիտեին, որ Նոյը սիրած աղջիկ ունի, որին այդպես էլ չհասցրեց ծանոթացնել ընտանիքի հետ. միշտ ինչ-որ բան խանգարում էր: Սակայն ամեն անգամ ընկերուհու համար նվերներ գնելիս խորհրդակցում էր քույրերի հետ՝ միշտ փորձելով որևէ հաճելի անակնկալ մատուցել սիրած աղջկան։

Լինելով ՌԴ քաղաքացի և ունենալով հնարավորություն՝ չծառայելու Հայաստանի Հանրապետության զինված  ուժերում,  Նոյը մի վայրկյան անգամ չերկմտեց և վերադարձավ  հայրենիք՝ իր պարտքը կատարելու:  Քույրը հիշում է, որ  ամեն անգամ Հայաստանից  վերադառնալիս Նոյը մեծագույն հիացմունքով էր խոսում հատկապես մեր բնության, մեր լեռների մասին և դեռ տուն չհասած՝ սկսում էր կարոտել մեր բնաշխարհը։ 

Ինչպես ընտանիքի անդամներն են վկայում՝  ծառայության մասին  միշտ գոհունակությամբ էր խոսում, իսկ   ռազմական գործողությունները սկսվելուց հետո դարձյալ ինքն էր հուսադրողը, ծնողներին ու քույրերին ուժ ու ոգի տվողը: Չափազանց ուշադիր էր նաև զինակից ընկերների հարազատների նկատմամբ՝ ամեն անգամ զանգելիս տեղեկություններ փոխանցելով  նրանց մասին, հիմնականում դարձյալ հուսադրող ու  լավատեսական: Քույրը՝ Լիաննա, մի դրվագ ևս հիշում է․ «Պատերազմի առաջին օրերին Նոյը զանգեց ու պատմեց (ակնհայտորեն շատ էր ազդվել ու խոսելու, կիսվելու կարիք էր զգում), որ ռազմամթերքով լի ավտոմեքենա է այրվել, մեջը՝ մի զինվոր, շտապել էր օգնության։ Ճիշտ է, տղան արդեն մահացած էր, բայց գոնե սփոփիչ էր այն, որ զինվորի մարմինը հանձնել էին ծնողներին։ Քույրս էլ փորձել է հանգտացնել՝ ասելով՝ դու հերոսություն ես արել: Պատասխանել էր՝ ի՞նչ հերոսություն... 18 տարեկան երեխան ձեռքերիս մեջ մահացավ»։

Զինակից ընկերների համար Նոյի զոհվելը նույնպես մեծագույն վիշտ էր, քանի որ դա  կորուստ էր լավի, բարու, ազնվության, մարդկային բարձր հատկանիշների։ Ուստի երբ ծայրաստիճան դժվար, գրեթե անելանելի իրավիճակ էր մարտադաշտում, Նոյի ընկերներն անհնարինն արեցին՝ նրա մարմինը թշնամու  համազարկերի տակից դուրս բերելու և հարազատներին հանձնելու համար։

Հանգչիր խաղաղությամբ, հերոս։

 

qoleg11 qoleg1

Հյուսիսային համալսարանի բժշկական քոլեջում 2020 թ․ նոյեմբերի 26–ին և 27–ին անցկացվեց պետական հավատարմագրում չունեցող միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների «Քույրական գործ» մասնագիտությամբ նախորդ տարիների շրջանավարտների՝ պետական դիպլոմ ստանալու համար ամփոփիչ ատեստավորումը։ Մասնակից 46 շրջանավարտներից 44–ը հաջողությամբ հանձնելով քննությունները՝ ստացան բուժքույրի որակավորում՝ արժանանալով պետական դիպլոմների։

 Պետական որակավորման հանձնաժողովը նախագահում էր Մուն Ռուժ էսթետիկ բժշկական կենտրոնի բժիշկ Նարինե Ասլանյանը, անդամներ՝ Ա․ Սարգսյան, Ռ․ Ջանինյան, Լ․ Ջանգիրյան, Ա․ Կարապետյան ու ԿԳՄՍ նախարարության երկու ներկայացուցիչ։

Հատկանշական է, որ 2018 թվականից ի վեր Հյուսիսային համալսարանում են անցկացվում պետական հավատարմագրում չունեցող միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատությունների «Քույրական գործ» մասնագիտությամբ ամփոփիչ ատեստավորման քննությունները։ Բուհը տրամադրում է ոչ միայն անհրաժեշտ նյութատեխնիկական ռեսուրսները, այլև կազմակերպում կոնսուլտացիաներն ու համալրում մասնագիտական հանձնաժողովի կազմը համապատասխան մասնագետներով։

 

logo nu coloured

(Բարձր գնահատելով մարդկային ներուժն ու ստեղծարար միտքը…)

Շատ կուզեի խոսքս սկսել «Հաղթել ենք» հեշթեգով․․․ Չէ՞ որ բոլորս հավատում էինք այդ բաղձալի հաղթանակին և թվում էր՝ արեցինք հնարավորը այն մոտեցնելու համար։ Յուրաքանչյուր դրամը՝ Հայաստան համահայկական հիմնադրամին նվիրաբերած, օրեր ձգվող հերթերում արյուն հանձնելու մեր պահին անտրտունջ, նույնիսկ ներքին հպարտությամբ սպասելը, ունեցած–չունեցած տաք հագուստն ու սնունդը արցախցի մեր հայրենակիցներին վայրկյան առաջ հասցնելը, «թուղթը զենք դարձնելը», հոգեբանական աջակցություն կազմակերպելը, կամավորական ամենատարբեր աշխատանքներում ներգրավվելն ու ազգովի աղոթելը թելադրված էր ներքին մի մղումով, որ այս ամենը փոքր–ինչ կմոտեցնի հաղթանակը, որ վայրկյան առաջ կլռեն թնդանոթները, որ ամեն օր սոսկումով չենք սպասի հայրենիքի համար նահատակված հերոսների ցուցակին՝ այնտեղ փնտրելով նաև մեր հարազատի անունը(թեպետ նրանք բոլորն են մերն են)։ Որ Արցախի քարտեզի հարավային հատվածի կարմիրը կնահանջի հայ զինվորի ոգու և մարտական սխրանքների առաջ․․․Որ վերջիվերջո կթոթափենք ցեղասպանվածի՝ մշտապես մեզ կրծող ամոթն ու կվերահաստատենք, կամրապնդենք Արցախյան առաջին պատերազմի հաղթանակները ։ Որ․․․ Այսօր մենք դատապարտված ենք ապրելու առանց «հաղթանակի սպասման»։ Գոնե առժամանակ։ Ու նույնիսկ չենք կարող մխիթարվել, որ մեզ մնաց «արտերի ոսկեգույնը»։ Ցավոք, մեզ բաժին հասավ արյան կարմիրը, և այսօր բոլորս կյանքը վերաարժևորելու, մեր քարուքանդ ներաշխարհը «վերակազմավորելու» և առաջ շարժվելու խնդիր ունենք։ Ամեն օր մեզ «ամրագրված» պարտականությունները կատարելու անհնարինությունն ենք փաստում՝ օգնություն փնտրելով հայոց մեծերի լավատեսական «ստատուսներում» կամ Վանգայի հայանպաստ գուշակություններում։ Շատ հիմնավոր ու արդարացված պատճառներով անգործության մատնվելով՝ մենք մեզ վտանգում ենք եղածը կորցնելուն։ «Ի՞նչ անել» հարցի պատասխանը Իսրայելի նախկին վարչապես Շիմոն Պերեսն արդեն տվել է՝ աշխատել չհուսահատվելով՝ բարձր գնահատելով մարդկային ներուժն ու ստեղծարար միտքը․․․ ․․․Հիշեցի, որ հաշվետվություն պետք է ներկայացնել Հյուսիսային համալսարանի՝ ռազմական դրության պայմաններում հասարակությանը մատուցած ծառայությունների վերաբերյալ։ Կետ առ կետ։ Հանկարծ եթե «նախարարությունից մարդ գա ստուգումների» ու փորձեն պարզել, թե բուհը որքանով է կատարում Ռազմավարական ծրագրով նախանշված իր գործառույթները մասնավորապես «հասարակությանը մատուցած ծառայությունների գծով», մենք հրապարակումների լինկեր ունենանք․․․ Ծառայությունների մասին՝ ներքում, բայց ամենակարևոր՝ վերջում։ 1. Հոգեբանական աջակցություն: Բուհի հոգեբանության ֆակուլտետի 4–րդ կուրսի ուսանողների և դասախոսների(ղեկավար՝ Մ․ Մամիկոնյան) ուժերով հոգեբանական աջակցություն է ցուցաբերվել Արցախից ՀՀ տեղափոխված ընտանիքների երեխաներին ու մեծահասակներին// https://www.northern.am/index.php/hy/news/377-hogeban

2. Համալսարանի աշխատակիցների և ղեկավարության կողմից շուրջ չորս միլիոն դրամ է փոխանցվել Հայաստան համահայկական հիմնադրամին և Զինծառայողների ապահովագրության հիմնադրամին (կտրոններն առկա են):

3. Բուհի աշխատակիցներից և ուսանողներից շատերը դոնորական արյուն են հանձնել պրոֆ. Յոլյանի անվան Արյունաբանության ինստիտուտում(չենք լուսանկարել, մի տեսակ անհարմար էր):

4. Համալսարանի նկուղային հարկերը համապատասխանեցվել են քաղպաշտպանության պահանջներին՝ բուհի աշխատակիցների, ուսանողության ու հարակից շենքերի բնակիչների համար: Կազմակերպվել է նաև առաջին բուժօգնության դասընթացներ աշխատակիցների և ուսանողների համար// https://www.northern.am/index.php/hy/news/376-seminar

5. Ակտիվորեն մասնակցել ենք <Թուղթը վերածենք զենքի> նախաձեռնությանը: Բուհի կողմից հատկացված շուրջ մեկ տոննա թուղթ զենք է դարձել// https://www.northern.am/index.php/hy/news/384-zenq

6․ Նշյալ գործընթացները համակարգող հասարակայնության հետ կապերի բաժնի և ուսխորհուրդի նախաձեռնությամբ համալսարանի աշխատակիցներն ու ուսանողները հավաքել են հագուստ, անհրաժեշտ պարագաներ, սնունդ` տարհանված արցախցիների համար՝ բուհի տրամադրած տրանսպորտային միջոցներով հասցնելով դրանք Աղվերան, Բյուրեղավան, Դավթաշենի համայնք։ Հավաքված իրերի մի զգալի մասն էլ փոխանցվել է «Մոսկվայի տուն» կենտրոնի՝ արցախցիների հարցերով զբաղվող նախաձեռնող խմբին։

7․ Բուհի աշխատակիցներից ու ուսանողներից շատերը ներգրավվել են ամենատարբեր կամավորական աշխատանքներում՝ հագուստի ու սննդի փաթեթավորում, արտերկրից ստացված հումանիտար օգնության բեռնաթափում։ 8․ Ուսխորհրդի փոխնախագահի նախաձեռնությամբ և բուհի ղեկավարության ֆինանսավորմամբ կազմակերպվել է այցելություն X զորամաս՝ զինծառայողներին հոգեբանական օգնություն մատուցելու և անհրաժեշտ պարագաներ հատկացնելու նպատակով։ 9․ Այս ամենին զուգահեռ՝ բուհի որոշ աշխատակիցներ հանդես են եկել նաև անհատական նախաձեռնություններով։ Մասնավորապես, դասախոս, նկարիչ Արմեն Լոռենց Հարությունյանը ռազմական դրության հենց առաջին օրերից աճուրդի միջոցով վաճառել է իր կտավները և փոխանցել գումարը Հայաստան համահայկական հիմնադրամին: Այս եղանակով նա նվիրաբերել է ավելի քան մեկ միլիոն դրամ// https://www.northern.am/index.php/hy/news/380-lorenc

Հ․ Գ․ Ամենակարևորն այս ամենի մեջ թերևս բոլորիս համախմբվածություն ու սրտացավությունն էր, անշահախնդիր օգնելու, անծանոթ մարդուն ձեռք մեկնելու, վիշտը կիսելու պատրաստակամությունը։ Այս երկրի նվիրյալ քաղաքացին լինելու գիտակցումը։ Մի բան, որը խաղաղ գոյության պայմաններում հաճախ բացակայում է, և առանց որի այս հաշվետվությունն անհնար կլիներ գրել։

 

Լրատվության և հասարակայնության հետ կապերի ուսումնապրակտիկ կենտրոն

Главные новости

Հայտարարություններ

Առցանց վերապատրաստում Հյուսիսային համալսարանում

14.01.2021
Առցանց վերապատրաստում Հյուսիսային համալսարանում

  Հյուսիսային համալսարանի արտաքին կապերի բաժնի նախաձեռնությամբ 15.01.2021...

Հայտարարություն

23.12.2020
Հայտարարություն

ՀՀ բարձր տեխնոլոգիական արդյունաբերության նախարարության կողմից հայտարարված դրամա...